W takim razie- do zobaczenia tam meine Damen und Herren.

Dziś delikatne spięcia, zagęszczone powietrze, ulubiona kurtka khaki, najwygodniejsze buty na świecie na nogach, ręka zanurzona w zbyt długich włosach (miałam zapuszczać, jutro obcinam, ja w dłuższych włosach to jakiś fałsz), rozmowy o seksie, o tym, którą z bohaterek lejdis jesteśmy ( nie oglądałam, ale zostałam sklasyfikowana jako ta,  wygooglowałam z ciekawości) ostatni papieros na  samotności, na rampie, chłodne powietrze,  berlin-warszawa-ekspres przejeżdzające naprzeciw, nowi szefowie, którzy po polsku potrafią powiedzieć tylko "dzień dobry" i "herbata", myśl o nadchodzącym weekendzie w Mieście.

W głośnikach Manitoba i "Start breaking my heart". Nie jestem dobra w pisaniu o muzyce, wolę jej słuchać, ale wkleję fragment recenzji z Amazon, powiedzmy, że mogłabym się pod tym podpisać:

"This album is an emotion in itself. The feeling I get from listening to this album can only be accomplished by listening to this album. I have felt this emotion nowhere else. Where ever you live: The Desert, The North, Africa, The Big City, this album will mold itself to the particular surrounding and define it. There is not a second that is not perfection.

Dziś  myślę, że ważne te wygodne buty, dobre papierosy, fryzjer, który zna twoje życzenie zanim usiądziesz na fotelu.

Jak widzicie u mnie nic nowego, nadal nie wiem, co dalej.

Bo czy mogło być inaczej niż dobrze?

Zmieniając temat:

We want hate
we want unconditional, unconditional rebellion
innymi słowy: granaty w ustach mogą nam wypalić.

Może rozwinę ten temat, jak mnie wyrzucą z pracy, albo coś.

Hey ho, let's go!

Piosenka dziś a propos niczego, poprostu piękna dziewczyna ( a wiecie, że wolę patrzeć na piękne kobiety niż na pięknych mężczyzn) z niebanalnym głosem; zdaje się, że zniknęła gdzieś po wydaniu dwóch singli, póki co warto sobie przypomnieć (lub poznać), czysta przyjemność.

Po przeczytaniu wszystkich książek Murakamiego literatura straciła swój magiczny blask- tak jakby przeżyć odlot, którego nic nie jest w stanie przebić.

Dziś sięgam po Borgesa licząc na zadławienie w zachwycie.

Babcia leży na oddziale intensywnej terapii. Z jednej strony ma butlę z tlenem, z z drugiej wszystkie aparaty kontrolujące, przywracające pracę serca. Jest przytomna, rozmawialiśmy.

Jutro zawieziemy jej telefon i jaśka. Miejmy nadzieję, że będzie już oddychać o własnych siłach.

I to by było na tyle, reszta nieważna.

Mam coraz mniejszą potrzebę, by tu być.

Czasem się wstydzę poprostu.

Nawet was nie znam.

Fru!

Proszę wybacz mi, że nie odzywam się, nie odpisuję na sms, udaję, że mnie nie ma, wczoraj już spałam, wiesz, a już później, po drugiej stronie świadomości chodziłam rozebrana od pasa w górę, wszyscy byli ubrani, tylko ja tak jakoś, jedyną reakcją jaką wzbudzałam w ludziach był entuzjazm, nie czułam się źle, było mi tylko trochę dziwnie, o co chodzi, dlaczego wszyscy oglądają moje piersi, tak jakbym nie mogła poprostu czegoś nałożyć.

A potem przekładałam lody z podełka do pudełka, spróbowałam ich, ale nie nałożyłam sobie porcji.

Spałam teraz, właściwie to pisząc to nadal śpię odczuwając lekkiego kapcia w ustach; śniłam, że biegnę z rowerem, zapytacie po co bieg, skoro rower. Otóż robiło się ciemno; ja na swojej znanej, zwykle bezpiecznej trasie, ale tu  jeszcze tyle kilometrów do domu, a ja nie umiem w tym śnie włączyć świateł.

Linie porozumienia z osobami (dawniej?) bliskimi przebiegają już gdzie indziej.

When I think of calling a friend, I notice that
most of them have mutilated into acquaintances
Maybe that's my fault, maybe it's a form of getting old
I'm used to small talk at the moment.

Ammoncontact feat. Mia Doi Todd (zapowiadam, bo to naprawdę muzyczne wydarzenie tu). Ta piosenka wyląduję u mnie na komputerze w folderze pt. "czasem kocham mocno i długo".

Cała płyta dostępna u panów z Upper Silesia.

Bo skąd mam wiedzieć, czy w ten sposob nie przegapię kogoś ważnego?

Wiadomość z Londynu: przyjeżdżam w kwietniu, musimy się spotkać.

Poza tym powstało nowe miejsce, do którego muszę, poprostu muszę pojechać.

A u Was co słychać?